Shtate dite e shtate nete

Shtate dite e shtate nete -Edlira Jorgji Doko

Po mua ? Ma mbyten patrian e vjeter, Naten e groposen nen dhè te gjalle, Dhe klithmat renkuan ne eter Pranvera me zuri nje lule -acar.

Atje ku erresira ish me erret Ne vende djerr permbi gjemba E vetme udhetoja varret e ftohta Qiellin me drite sec ma shemben.

Ditet fluturonin para syve te mi Netet ridigjeshin ne terr te zi Gjithkund nje heshtje dhe hic i dremitur Zemra m'u mbush me vrer e pikellim.

Kur u zgjova nga ajo vdekje Lengoja permbi dhimbjen e shkrete Binte shi i imet, dhe gjak i kuq Ne petalet e nje rose pa jete.

E kalova erera te buta e te forta Pa krahe, pa sy, kufome e thermuar Oh, pa njerez, pa engjej, pa zota Pertej botes se trishtuar.

Por, brenda meje rritej me hov Me nje hap gjigand, befasues Olimpi sec me hyri porsi nje enderr Mijera perendi u ben gjalle e frymezues.

Por ja, kujtoj nje plage te vjeter Kur u ndava nga dy gjyshet e miija greke Eleni dhe Rodhopi Dhe gezimet dhe hidherimet Ngazellimin ma pushtojnë.

Me duhet tju kthej borxhin Me fryme e gjethe ne peme Aq sa Zeusi qe krijoi token Per shtate dite e shtate nete.

Mos e mbyt kurre agimin me shprese te rreme o bija jonë, me thonin Nuk behet qielli i tjetrit si i joti , e di dhe vete Koha iken e arratiset Qabese Te riperteritesh dhe njehere me miell te huaj nuk eshte jete

Kur ne pyllin tend gjen bilbila e thelleza Sinfoni ne kupe te qiellit qe gjemon Dhe melodi te trasheguar ne breza Ate, qe dhe i madh dhe vogel e kendoj.

I kujtoj, kujtoj, qaj e qesh..e me pas vallezoj, vallezoj...

Si me porosisnin dy gjyshet e mija greke

Eleni dhe Rodhopi