Caste-Edlira Jorgji Doko

NENE TEREZA

Nuk ka nje rrudhe, qe mos te tregoj histori nje histori te lavdishme, gruaja me drite te shenjte qe ndricon ne terr duke lehtesuar dhimbjen te varferve.

Nuk ka nje rrudhe, qe mos tregoj vuajtje nje zemer bujare, nena e botes me shume kraheqe mblidhte cdo lot ne trotuar duke u dhuruar buzeqeshje.Nuk ka nje rrudhe, qe mos tregoj zemren nje Gjak te Fisem, gruaja e vogel me drite te madheqe ndricon ne qiell duke nderuar gjithcka Shqiptare.Ajo eshte Ajo, e nuk ka nje Perendi te dyte, qe te sfidoj rrudhat e saj, krijesa e Zotit me Fryme engjellore, qe la Trashegimi ne Toke Pemen e Miresise duke bere Fruta te Ushqehet Njerezimi. Verona me 26 gusht, 2016 18:49

E dua poezine sepse nuk ka qellime te liga. Te tille e bejne shpirtngushtet. Cdo poet ka "armet" e femijerise e kur them arme, mendoj, pafajesi e embelsi, besoj ne vlerat njerezore ato qe luftuam kerkuam e deshiruam ne shekuj! Nje femi ne shpirtin e nje poeti, eshte poeti ne shpirtin e nje femije. E dua poezine me kaq pasion, me kaq dashuri sepse brenda jetoj une. ed

Drita e dites tretet ngadale ne vesen e mbremjes tek era feshferin lehte-lehte. Fund gusht. Qielli blu zogj, mbi cati, e dielli, nuk harron te pershendes Veronen.

Dielli eshte magjia qe lind ne qetesi e qe gjate dites bene kaq zhurme. ed

- Cfare te mungon nga vendi yt? - Te gjitha emocionet, kenget, vallet, buka dhe kripa, domatet ne bahce, djathi i nenes, balta, aroma e manushaqeve, gurgullimi i Vjoses, shushurima e juges, kembana e kishes, gjithe jeta ime e pare, thashe...

Njerezit e thjesht jane me te lumtur nga poezia dhe poeti qe s'duhet te lakmojne asgje dhe asnje ne bote. ed

Kur flet ti nuk degjoj por flatrat me dalin nga zemra. ed

Bini daulle! kendoni gjinkalla! Dielli u kthye, rete ne ikje Qielli u zbukurua ne fytyren time Pranvera shtroi me te bukurat lule Bini daulle! kendoni gjinkalla! ed

Por endrrat nuk jane perralla! Vazhdojne jeten tone. Me pelqen te zhytem e te rrembej pak, kur ndihem vetem. Zgjedh ato te paperfunduarat, tu jap nje emer. Me pelqejne ato gazmore, qe ndryshe nga te tjerat me gjallerojne. E pastaj me pelqen ti vesh me poezi, dhe jo vetem... ed

Bekuar loti rrudhat, e thinjat ngjyre gri, dhe trishtimi dhe dhimbja sepse gjithcka njerezore quhet njeri. ed

PER POEZINE E DRITEROIT DHE KADARESE

Dritero dhe Kadare? Dy luane ne pyllin e gjelbert Dy zogj, Qe kendojne me zera te ndryshme Diej e dekada ne sy. Te pashoq. Njeri me gjuhen popullore ne valle, E tjetri gjuhen moderne elegante, Te pashoq. Nese me pyesni, Kush autor eshte me i mire? Dhe sigurisht, Nje pergjigje e kam ne maje te gjuhes Nuk ka ndarje. I pari skllaveron, I dyti te burgos. Ne kete rryme, Udhetojne dhe shtegetare te tjere ne drejtim te horizontit.

Atdheu im mbledhur nje grusht dhimbjesh, vajton fatin nga vite, vajton lirine e burgosur, braktisur ne meshire. Dhe une, larg ne qiell te huaj betohem, me zell e me jete gjer ne piken e fundit te gjakut; cdo tradhetar do ta bej te pendohet, qe lindi, qe u shpall i tille, nga jugu ne veri, diaspore, do te japin llogari. Turp per faqe te zeze! Ne shqiptaret, tradhetar, turp per faqe te zeze. NE..QE DIKUR TE HIQNIM KOKEN PER FISNIKERI. PO! NE...

Te premtoj atdheu im, te premtoj atdheu im, solemnisht! do ti vras tradhetaret.

Me grusht ne zemer! Me grusht ne zemer! Betohem! une bija jote. Verona me 29 gusht, 2016 11:00

E kisha kuptuar djaloshin me buzeqeshjen e lehte ne buze, i brisht sikur nga momenti ne moment do ta kepuste era. Flet delikat, sikur mos ta kete ndjere kurre aromen e fshatit o te kishte punuar te pakten njehere ne kopesht o te njoh nga afer sakrificat e vjetra. Dhe ja, dje e pashe duke brohoritur si cilimi, duke ekspozuar vraresit dhe vjedhesit dhe dhunuesit e kombit. Perse? Sepse nga ana tjeter kishte ekspozuar djaloshin. Ndjeva ligesi ne shpirt, ndjeva ligesi ne shpirt, mjerim! endrrat nuk mbyten. Ne kete kontest, mendoj e besoj, se kush e shpiku urrejtjen per veriun eshte vrastari, dhunuesi, tradhetari me i rrezikshem i gjithe kohrave. Ka mendje te cmendur, ka mendje te terbuar, denim! do lidhur e ndershkuar. Eshte po kaq cmenduri, eshte po kaq cmenduri, delir! demokracia erdh nga ai. MENDOJ, E NUK MENDOJ, C'TE MENDOJ...

NESE NJE DITE Nese nje dite une e ti te takohemi do jete nje dite e bekuar e bukur, nje univers gezimi qe nuk do pushojme se qeshuri se qari ne perqafimin e njeri-tjetrit pafundesisht qellimisht si dy shpirtra qe dashurojne qe deshirojne cmendurisht ne nje goje nje kohe te leshojme zerat, ne qiell, pertej diellit me dhimbje ne mish si dy shpirtra qe dashurojne qe deshirojne cmendurisht do jete keshtu, i dashur, nuk do harosh kurre ngjyren e syve te mi nuk do harrosh, asnje cast do i mbash me vete, per vete me xhelozi me fanatizem gjithmone kudo si nje fat i mire, nje puthje nga fryma ime, si jeten tende fjalet e mia do behen mbulese ne dimer nuk do te ndiesh ftohte, por ajo qe eshte me e rendesishmja nuk do kesh etje, te shkosh ne hene mjafton te shtrengosh krahet e tu ne gjoks prane zemres e une jam aty, pergjithmone dashuri. web